Ik geraakte in contact met het project Save Askoy II als gevolg van de sterke band die ik heb met mijn grootvader. Hij stierf in 1972. Ik was net zeven. Veel herinner ik me dus niet meer. Ik twijfel zelfs of de herinneringen die ik nog heb, echt zijn, of een fantasie die ik bedenk als ik naar de oude foto’s kijk die van mij met mijn grootvader gemaakt zijn. Ik weet wel dat ik mijn hele leven met grootvader in mijn geheugen, in mijn gedachten, in mijn gevoel geleefd heb en nu, door dit project, nog sterker leef. Mensen zijn onsterfelijk. Mensen reïncarneren. Ik ben daar het levende bewijs van. Iets van wat mijn grootvader was, iets van waar hij voor stond, zet zich verder in mij. Mijn grootvader was een golf – en dit beeld is passend gekozen want hij was scheepstimmerman – in de zee. Een golf is echter ook dé zee, want hij bestaat alleen maar uit zee. Natuurkundig uitgedrukt is een golf de emanatie van energie. Een golf is tastbaar gemaakte energie. Golven ontstaan als gevolg van wind en als gevolg van de aantrekkingskracht van de zon en de maan. Zowel de wind als die aantrekkingskracht zijn energie die het water doet bewegen, waardoor een golf ontstaat. En zo is mijn grootvader een golf. Vermenselijkte energie. En zoals een golf weer verdwijnt, zo is mijn grootvader verdwenen. De energie is echter gebleven. De golf werd opnieuw zee. En ik ben een golfje zoals de ene golf de andere kan opwekken. Ik haalde dit beeld bij Ulrich Libbrecht. Ik heb het later nog wel eens over hem.

Mijn grootvader was scheepstimmerman. Hij was, naar verluidt, de beste van de kust. Ik heb dit niet verzonnen. Ik haal dit uit een opschrift bij een foto in het maritiem museum van Blankenberge. Ambachtsman en vakman. Gerespecteerd om zijn talent met hout. Gewaardeerd om zijn houding: bescheidenheid en eerlijkheid. Mijn grootvader was goed bevriend met Achiel Wittevrongel, zeilmaker, vader van Staf en Piet, de initiatiefnemers van het Save Askoy II-project. Het verhaal gaat dat Achiel mijn grootvader heeft voorgesteld om samen een scheepsbouwbedrijf op te richten. Dit is niet gebeurd en Achiel Wittevrongel zette zijn eigen zeilmakerij op. Ik lees op een dag een artikel in de krant over het Askoy-project en zie dat de familie Wittevrongel hier achter zit. Gedreven door de energie van mijn grootvader, besluit ik contact te nemen met Staf en Piet. Ik wil meer weten. Ik voel dat ik hier misschien de geschiedenis die wending kan geven die ze misschien had kunnen nemen, had de samenwerking tussen mijn grootvader en hun vader, wel aangevangen. Ik wil de draad die bij het einde van het leven van mijn grootvader neerviel, terug oppakken en er een nieuw verhaal aan breien. Misschien is naaien in deze context juister. Het zijn immers zeilmakers.

Om te begrijpen waarom dit project start, moet ik dus naar het begin. Om te weten wat mij drijft, moet ik naar mijn begin. Daar waar mijn energie begon, daar waar die kleine rimpel op de zee, energie begon te verzamelen om de golf te worden die hij nu is. De kracht van een droom begint dus zeker bij die eerste rimpel. En dit is wellicht zo bij al diegenen die een droom najagen. De komende dagen, weken, maanden, zullen me dit hopelijk vertellen.

Ga naar 2 – Het begin II